Τη λειτουργία και τη μοναδικότητα της βιταμίνης C μελέτησε και ανέδειξε πρώτος ο δυο φορές νομπελίστας χημικός Δρ. Linus Pauling. Μάλιστα ο Δρ. Pauling υποστήριξε πρώτος τη μεγάλη συμβολή της βιταμίνης C στην καταπολέμηση του κοινού κρυολογήματος και της γρίπης. Σε συνεργασία με τον Δρ. Matthias Rath , υποστήριξε πως η αθηροσκλήρωση στον άνθρωπο είναι παρενέργεια της έλλειψης βιταμίνης C. Η έλλειψη αυτή δεν επιτρέπει τον σχηματισμού επαρκούς κολλαγόνου για την επιδιόρθωση των αρτηριών στα σημεία που καταπονούνται από την υδραυλική πίεση του αίματος. Εκεί επεμβαίνει ο οργανισμός «επιδιορθώνοντας» τις αρτηρίες με κολλώδη συσσωματώματα λιπορωτεϊνών, όπως η γνωστή μας LDL-χοληστερόλη και κυρίως η Λιποπρωτεΐνη –α ( Lp-a), που παράγονται για το σκοπό αυτό στο συκώτι. Κατά τους Pauling- Rath, μεγαδόσεις ασκορβικού οξέως 2-10gr την ημέρα μπορούν να λύσουν το πρόβλημα του σχηματισμού αθηρωματικών πλακών. Οι σύγχρονες έρευνες έρχονται να ενισχύσουν σημαντικά τη θεωρία Pauling-Rath.
Η χαμηλή πρόσληψη της βιταμίνης C έχει συνδεθεί με υψηλά επίπεδα C-αντιδρώσας πρωτεΐνης (CRP), μιας φλεγμονώδους πρωτεΐνης που εμπλέκεται στην καρδιακή νόσο. Μια νέα έρευνα σε 212 ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια διαπίστωσε ότι τα άτομα με χαμηλή βιταμίνη C και υψηλή CRP είχαν αυξημένο κίνδυνο θανάτου ή επιδείνωσης της κατάστασής τους. O Eun Kyeung Song του Πανεπιστημίου της Ουλσάν στη Νότια Κορέα και οι συνεργάτες του μέτρησαν τα επίπεδα της CRP στο αίμα των ασθενών, και οι συμμετέχοντες - σχεδόν οι μισοί από τους οποίους είχαν μέτρια έως σοβαρή νόσο - ολοκλήρωσε ένα τετραήμερο ερωτηματολόγιο διατροφής. Τα στοιχεία έδειξαν πως περισσότερο από το ένα τρίτο των ασθενών είχε έλλειψη βιταμίνης C. Για διάστημα μεγαλύτερο του ενός έτους, τα άτομα με χαμηλή βιταμίνη C και υψηλά επίπεδα CRP είχαν περίπου διπλάσιες πιθανότητες να πεθάνουν ή να εισαχθούν σε νοσοκομείο λόγω καρδιακών προβλημάτων από αυτούς με φυσιολογικά επίπεδα.
