Η σχέση της κατανάλωσης ψαριών και θαλασσινών με τις διατροφικές αλλεργίες

Η πρόκληση αλλεργικών αντιδράσεων είναι σοβαρή ένδειξη πως κάποια τροφή περιέχει ουσίες που ο οργανισμός αντιμετωπίζει σαν ξένες και επικίνδυνες. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο  τα θαλασσινά και τα ψάρια πρέπει να εξαιρεθούν από  μια υγιεινή, αντιφλεγμονώδη διατροφή. Δυστυχώς, και οι δυό κατηγορίες τροφών είναι πολύ έντονα συνδεδεμένες με την διατροφική μας κουλτούρα.

Η ενοχοποίηση των  θαλασσινών για τις αλλεργίες κάνει πιο εύκολη την απομάκρυνσή τους από τη διατροφή. Η τροπομυοσίνη έχει αναγνωριστεί σαν  το σημαντικότερο αλλεργιογόνο στα οστρακοειδή. Η αλλεργική αντίδραση σ’αυτά είναι πολύ συνηθισμένη σε πληθυσμούς παραθαλάσσιων χωρών. Αρκεί η κατανάλωση μικρών ποσοτήτων για την εκδήλωση των αλλεργικών αντιδράσεων, οι οποίες μπορεί να πυροδοτηθούν ακόμη και από την έκθεση σε ατμούς από το μαγείρεμα θαλασσινών ή από τον χειρισμό τους.

Τα ψάρια όμως έχουν περιβληθεί από την δημοσιογραφία της υγείας (που κατευθυνόμενη ή μη έχει τη δύναμη να διαμορφώνει και να παγιώνει αντιλήψεις και στερεότυπα) με τον μανδύα του υπερτροφίμου. Το κύριο προβεβλημένο πλεονέκτημά τους είναι η υψηλή περιεκτικότητά τους σε ωμέγα-3 λιπαρά, συστατικά που όντως έχουν εκλείψει από τη διατροφή μας. Κανείς δεν ασχολείται όμως με τις προβληματικές πρωτεΐνες με τις οποίες φορτώνουν τον οργανισμό. Το κυνήγι μαγισσών που έχουν εξαπολύσει τα ΜΜΕ τα τελευταία χρόνια ενάντια στην  κατανάλωση λιπών, αναδεικνύει τα ψάρια σαν τη λύση απέναντι στο κρέας. Είναι από τις λιγες άγριες τροφές που εξακολουθούν να καταναλώνονται, και η υψηλή τιμή τους κάνει την κατανάλωσή τους ένδειξη κοινωνικού κύρους. Όλα αυτά καθιστούν δύσκολη την απομάκρυνσή τους από τη διατροφή και προκαλούν την άμεση αντίδραση των συνομιλητών μου στην άποψή μου για την ποιότητα της τροφής αυτής.

Όμως, οι αλλεργίες στα  ψάρια είναι αρκετά συχνές (το 0,4% των ενηλίκων στις ΗΠΑ), και μπορεί να συνδέονται με σοβαρά συμπτώματα, όπως το αναφυλακτικό σοκ. Τα συμπτώματα μπορεί επίσης να εμφανιστούν μετά από την κατανάλωση μόνο μιας μικρής ποσότητας ψαριού, ενώ έχει αναφερθεί αντίδραση σε άτομο που δέχτηκε φιλί από κάποιον που είχε φάει πρόσφατα ψάρια! Η αλλεργία στα ψάρια δεν πρέπει να συγχέεται με την τοξική αντίδραση στα αλλοιωμένα ψάρια (σκομβροειδής δηλητηρίαση ιχθύων).

Σχεδόν όλες οι αλλεργίες από τα ψάρια φαίνεται να σχετίζονται με  την πρωτεΐνη παρβαλβουμίνη, η οποία βρίσκεται στους μύες των περισσότερων ψαριών. Δεδομένου ότι οι παρβαλβουμίνες είναι παρόμοιες σε όλα τα είδη ψαριών, τα άτομα που είναι αλλεργικά σε ένα ψάρι είναι πιθανόν να αντιδράσουν σε μια σειρά από διαφορετικά είδη. Έτσι, μετά τη διάγνωση της αλλεργίας σε κάποιο συγκεκριμένο είδος ψαριού, οι ασθενείς συνήθως συμβουλεύονται να αποφεύγουν όλα τα ψάρια. Ορισμένα άτομα  μπορούν επίσης να αντιδράσουν στα βατραχοπόδαρα. Η παρβαλβουμίνη εξακολουθεί να είναι σε θέση να προκαλέσει αντίδραση και μετά την έκθεσή της σε ψηλές θερμοκρασίες. Έτσι, τα ψάρια παραμένουν αλλεργιογόνα και  μετά το μαγείρεμα ή άλλες επεξεργασίες. Το ψάρι μπορεί να είναι ένα "κρυμμένο" αλλεργιογόνο, αν για παράδειγμα, συμμετέχει  σαν πρόσθετο σε τρόφιμα ένα βιομηχανικό παραπροϊόν του. Κατά συνέπεια, οι κανονισμοί επισήμανσης της ΕΕ απαιτούν τα τρόφιμα που περιέχουν ψάρια και τα προϊόντα τους να φέρουν επισήμανση. Παρά το γεγονός ότι το ιχθυέλαιο δεν περιέχει πρωτεΐνη από το ψάρι από το οποίο προέρχεται, είναι πιθανό να έχει μολυνθεί με μικρά μόρια των πρωτεϊνών και ως εκ τούτου θα πρέπει να αποφεύγεται.

Ο μόνος τρόπος για την ουσιαστική εξάλειψη της αλλεργίας είναι βέβαια η προσαρμογή σε μια υγιεινή, αντιφλεγμονώδη διατροφή. Μπορεί η απομάκρυνση της αλλεργιογόνου ουσίας να ανακουφίζει προσωρινά τα συμπτώματα, αν όμως ο  οργανισμός δεν αποτοξινωθεί και δεν κατασταλεί η  φλεγμονή, το πρόβλημα θα εμφανιστεί ισχυρότερο και λιγότερο αντιμετωπίσιμο. Οι αλλεργίες λοιπόν σε οποιαδήποτε μορφή τους πρέπει να εκληφθούν σαν ένα καμπανάκι που χτυπά το σώμα μας που κινδυνεύει – και οφείλουμε να το ακούσουμε

Κλισέ ή όχι, η ζάχαρη είναι το γλυκό δηλητήριο

Ο άνθρωπος ως κατεξοχήν φρουτοφάγος έχει έμφυτη τάση να καταναλώνει γλυκές τροφές, μετά από εκατομμύρια χρόνια διατροφής με ώριμα φρούτα. Ο οργανισμός μας έχει μεγάλες ενεργειακές ανάγκες σημαντικά αυξημένες λόγω του ενεργοβόρου εγκέφαλού μας, και τα ζάχαρα των φρούτων είναι η πιο απλή και γρήγορα μεταβολίσιμη ενεργειακή πηγή.

Την ανάγκη αυτή δυστυχώς σήμερα καλύπτουμε με την χημικά επεξεργασμένη και λευκασμένη άσπρη ζάχαρη. Χημικά η ζάχαρη που καταναλώνουμε είναι καθαρή  σουκρόζη (ή σακχαρόζη), ένας διζακχαρίτης αποτελούμενος από ένα μόριο γλυκόζης και ένα μόριο φρουκτόζης. Παράγεται είτε από ζαχαροκάλαμα είτε από ζαχαρότευτλα.

Το ότι η ζάχαρη είναι καταστροφική για τον οργανισμό, είναι πλέον ευρύτατα γνωστό και επαρκέστατα τεκμηριωμένο. Δεν υπάρχει σχεδόν κανένα βιομηχανοποιημένο τρόφιμο που να μην την περιέχει και η υπερκατανάλωσή της συνυπολογίζοντας  τις τεράστιες συγκεντρώσεις της στα αναψυκτικά, οδηγεί τον  πολιτισμό μας  στην παρακμή μέσα από την παχυσαρκία και τις ασθένειες. Σκεφτείτε πως ένα κουτάκι αναψυκτικού περιέχει περίπου 11% ζάχαρη, δηλαδή 35 γραμμάρια ή 7 κουταλάκια! Είναι το διοξείδιο του άνθρακα που μας ξεγελά και καλύπτει την ενοχλητική γλυκύτητα.

Ο βασικός μηχανισμός δημιουργίας βλαβών είναι δεδομένος: προκαλεί μια έκρηξη ζαχάρων στον οργανισμό, το πάγκρεας αναγκάζεται να δουλέψει υπερωρίες για να παράγει μεγάλες ποσότητες ινσουλίνης που απαιτούνται για την απομάκρυνσή τους από το αίμα. Η αφύσικα υψηλή συγκέντρωση ινσουλίνης ανατρέπει την ορμονική ισορροπία του σώματος. Η συνεχής χρήση της οδηγεί τα κύτταρα στο  να αναπτύξουν αντίσταση στην ινσουλίνη δημιουργώντας ένα ανατροφοδοτούμενο φαύλο κύκλο «περισσότερη ζάχαρη – περισσότερη ινσουλίνη». Το περισσευούμενο γλυκογόνο είτε καίγεται ατελώς γεμίζοντας τον οργανισμό με τοξικά παραπροϊόντα και ελεύθερες ρίζες,  είτε αποθηκεύεται με διάφορες μορφές στα κύτταρα πυροδοτώντας χρόνια φλεγμονή. Από εκεί και μετά, οι δρόμοι της αρρώστιας είναι γνωστοί: καρδιαγγειακές παθήσεις, τοπικές ή γενικευμένες  φλεγμονές, ο διαλυτικός διαβήτης, καρκίνος.

Υποκατάστατα; Ακόμη πιο επικίνδυνα

Η σύγχρονη βιομηχανία τροφίμων χρησιμοποιεί πέρα από την τυπική χημικά επεξεργασμένη λευκή ζάχαρη μια σειρά από υποκατάστατα με μεγαλύτερη γλυκαντικότητα και συχνά πιο επικίνδυνα. Γλυκόζη, φρουκτόζη, σιρόπι καλαμποκιού, ιμβερτοποιημένη ζάχαρη είναι κάποια από αυτά. Μείνετε όσο πιο μακριά μπορείτε από τρόφιμα που τα περιέχουν. Όσο για τα γλυκαντικά «χωρίς θερμίδες», όχι μόνο δεν αδυνατίζουν – κοιτάξτε όλους τους ευτραφείς να πίνουν αναψυκτικά light- αλλά συχνά είναι και ύποπτα σαν καρκινογόνα. Άλλωστε τα συνθετικά light γλυκαντικά αποτελούν από μόνα τους ένα κεφάλαιο στην τοξίνωση του σύγχρονου ανθρώπου.

Παραπλανητικές είναι επίσης και οι διάφορες μορφές ζάχαρης που προωθούνται σαν πιο «φυσικές», ακόμη και σε καταστήματα υγιεινών τροφών: ζάχαρη από ζαχαροκάλαμο –έτσι κι αλλιώς από αυτό παράγεται- και η καφέ ή η σκούρα ζάχαρη, η οποία απλώς δεν έχει καθαριστεί πλήρως από τις ακαθαρσίες που συνήθως καταλήγουν στη μελάσσα, το σκούρο παραπροϊόν της βιομηχανίας ζάχαρης. Στην ουσία όλες αυτές οι μορφές βλάπτουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο τον οργανισμό.

Προσοχή όμως θέλουν και τα φυσικά γλυκαντικά, όπως το μέλι, το σιρόπι σφένδαμου και το χαρουπόμελο. Αρχικά πρέπει να διασφαλίσουμε πως δεν έχουν υποστεί χημική ή θερμική επεξεργασία και δεν περιέχουν πρόσθετα ή προϊόντα ζάχαρης (όπως συχνά συμβαίνει με  το τυπικό συσκευασμένο μέλι σε μερίδες). Έπειτα, οι μεγάλες ποσότητες από τα φυσικά αυτά ζάχαρα, που σε αντίθεση με τα ζάχαρα των φρούτων καταναλώνονται απουσία ινών και ενζύμων, επηρεάζουν τη λειτουργία του παγκρέατος ανεβάζοντας την παραγωγή ινσουλίνης και πυροδοτούν έτσι μια σειρά από βλαπτικές φλεγμονές και καταστάσεις στον οργανισμό.

Μια ιδιαίτερα μακρά βιβλιογραφία μελετών και ερευνών έχει συσχετίσει την κατανάλωση ζάχαρης και των υποκατάστατών της με μια ευρύτατη γκάμα ασθενειών, πηγή των οποίων είναι βέβαια η χρόνια τοξίνωση και φλεγμονή εξαιτίας της.

Διαταραχή της βιοχημικής ισορροπίας

Πιο συγκεκριμένα, η ζάχαρη διαταράσσει τις ισορροπίες των μετάλλων στο σώμα, οδηγεί σε ανεπάρκεια χρωμίου και χαλκού και  επηρεάζει την απορρόφηση του ασβεστίου και του μαγνησίου. Μπορεί να συμβάλλει στην οστεοπόρωση,  να εμποδίσει την απορρόφηση πρωτεΐνης και να προκαλέσει υπογλυκαιμία. Γενικά μπορεί να βλάψει την φυσιολογική ομοιόσταση πολλών συστημάτων του σώματος.
Η κατανάλωσή της μπορεί να αυξήσει την κατακράτηση των υγρών του σώματος. Έχει παρατηρηθεί πως  μπορεί να προκαλέσει τη λιγότερο αποτελεσματική λειτουργία των πρωτεϊνών του αίματος όπως η λευκωματίνη, και έτσι  να μειώσει την ικανότητα του σώματος να χειριστεί το λίπος και τη χοληστερόλη.  Οι δίαιτες υψηλής περιεκτικότητας σε ζάχαρη έχουν σαν αποτέλεσμα την παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων  ελευθέρων ριζών και την πρόκληση οξειδωτικού στρες. Έχει βρεθεί πως η ζάχαρη μπορεί να μειώσει την ποσότητα της βιταμίνης E (α-τοκοφερόλη) στο αίμα. Επίσης  μειώνει την ικανότητα των ενζύμων  να λειτουργήσουν.  Έχει παρατηρηθεί πως  μπορεί να βλάψει το πάγκρεας αλλά και  να  αυξήσει την ποσότητα του λίπους και το μέγεθος  του ήπατος. Τέλος, η υψηλή πρόσληψη ζάχαρης αυξάνει τα προηγμένα τελικά προϊόντα γλυκοζυλίωσης (AGEs), τοξίνες ιδιαίτερα βλαπτικές για τον οργανισμό.

Γαστρεντερικό

Η ζάχαρη γενικά κάνει ιδιαίτερα  όξινο το πεπτικό σύστημα δημιουργώντας έτσι τις συνθήκες για την ανάπτυξη βλαβών και ασθενειών. Έχει παρατηρηθεί πως αυξάνει τον κίνδυνο της νόσου του Crohn και της ελκώδους κολίτιδας και μπορεί να προκαλέσει σκωληκοειδίτιδα. Η ζάχαρη βοηθά σημαντικά την ανεξέλεγκτη ανάπτυξη της Candida Albicans καταστρέφοντας αντίστοιχα τους ωφέλιμους μικροοργανισμούς του εντέρου και διαταράσσοντας την ισορροπία της πανίδας του.  Προκαλεί δυσπεψία,  επιβραδύνει  το χρόνο του  ταξιδιού της τροφής και δυσκολεύει  την κίνηση του εντέρου. Η γρήγορη απορρόφηση της ζάχαρης προωθεί την υπερβολική πρόσληψη τροφής στα παχύσαρκα άτομα και προκαλεί δυσκοιλιότητα. Γενικά, όσο περισσότερη  ζάχαρη καταναλώνει κάποιο άτομο, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να αναπτύξει   το σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου.

Καρδιαγγειακό

Η ζάχαρη μπορεί να προκαλέσει σημαντική άνοδο των τριγλυκεριδίων, να  μειώσει την HDL (υψηλής πυκνότητας λιποπρωτεΐνη),  να προωθήσει την αύξηση της LDL (χαμηλής πυκνότητας λιποπρωτεΐνη) και τελικά να αυξήσει τη χοληστερόλη και να προκαλέσει αθηροσκλήρωση. Προκαλεί υψηλή αρτηριακή πίεση στα παχύσαρκα άτομα και τελικά μπορεί να οδηγήσει σε  καρδιακές και καρδιαγγειακές παθήσεις. Μπορεί να προκαλέσει συγκόλληση των αιμοπεταλίων. Και να συντελέσει στη δημιουργία αιμορροΐδων  και κιρσών.

Επίδραση στα παιδιά

Ειδικά στα παιδιά, η υπερεκκρινόμενη  ινσουλίνη δημιουργεί μια σειρά από αναπτυξιακές ανωμαλίες και η πλεονάζουσα ενέργεια με την παρεπόμενη φλεγμονή προκαλούν υπερκινητικότητα, άγχος, δυσκολία στη συγκέντρωση, διάσπαση προσοχής, κινητικές και μαθησιακές δυσκολίες. Παράλληλα, μπορεί να προκαλέσει μια ραγδαία αύξηση των επιπέδων  της αδρεναλίνης στα παιδιά και  να μειώσει την αυξητική ορμόνη. Σε μελέτη που έχει διεξαχθεί σε ιδρύματα αποκατάστασης παραβατικών ανηλίκων, παρατηρήθηκε  44% μείωση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς όταν τα παιδιά τέθηκαν σε δίαιτα χαμηλή σε ζάχαρη.

 Νευροορμονικό

Έχει μετρηθεί πως η ζάχαρη αυξάνει το επίπεδο των νευροδιαβιβαστών ντοπαμίνη, σεροτονίνη και νορεπινεφρίνη, επηρεάζοντας έτσι τη συνολική νευροορμονική λειτουργία του οργανισμού.  Έχει βρεθεί συσχέτιση με την κατανάλωση ζάχαρης και τη σκλήρυνση κατά πλάκας. Είναι δεδομένο πως  προκαλεί τη  μείωση της ευαισθησίας στην ινσουλίνη, ενώ αυξάνει τα επίπεδα  οιστραδιόλης στους άνδρες.

Ανοσοποιητικό

.Η ζάχαρη μπορεί να καταστέλλει το ανοσοποιητικό σύστημα και να  συμβάλλει στη μείωση της άμυνας κατά των βακτηριακών λοιμώξεων.

Κακοήθεια

Η  τακτική κατανάλωση ζάχαρης προκαλεί  σημαντική παραγωγή τοξινών κατά τον μεταβολισμό της και οδηγεί σε  χρόνια φλεγμονή. Η κατάσταση αυτή αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα αποτελεί μια από τις βασικές αιτίες καρκινογένεσης,  δεν θα ήταν υπερβολή λοιπόν να λέγαμε πως η ζάχαρη τροφοδοτεί τον καρκίνο. Πράγματι, διάφορες μορφές κακοήθειας έχουν συνδεθεί με την κατανάλωση ζάχαρης όπως  ο καρκίνος του ορθού,  των ωοθηκών, του ενδομητρίου και  του παγκρέατος σε γυναίκες. Διατροφή υψηλή σε ζάχαρη αυξάνει τη συγκέντρωση των χολικών οξέων στα κόπρανα και των  βακτηριακών ενζύμων στο παχύ έντερο. Αυτό μπορεί να προκαλέσει  τη χολή να παράγει καρκινογόνες ενώσεις που να οδηγήσουν σε  καρκίνο των χοληφόρων οδών, της χοληδόχου κύστης και του παχέος εντέρου. Η υψηλή πρόσληψη ζάχαρης μπορεί  να είναι ένας σημαντικός παράγοντας κινδύνου για τον καρκίνο του πνεύμονα. Η συστηματική κατανάλωση γλυκών  επίσης αυξάνει τον κίνδυνο για  καρκίνου του μαστού, του λάρυγγα,  του προστάτη και των νεφρών (νεφρικό καρκίνωμα). Τέλος,  μπορεί να προκαλέσει όγκους του ήπατος και να αυξήσει τον κίνδυνο για  καρκίνου του στομάχου.

Όραση

 Η ζάχαρη μπορεί να προκαλέσει μυωπία, να εξασθενήσει την όραση και να συμβάλλει στη δημιουργία  καταρράκτη.

Γενικές βλάβες

Η ζάχαρη είναι εθιστική ουσία. Είναι δεδομένο ότι ευνοεί την ανάπτυξη  τερηδόνας και  περιοδοντίτιδας. Η ζάχαρη μπορεί να είναι μεθυστική, παρόμοια με το αλκοόλ, επομένως προκαλεί αντίστοιχα  πρόωρη γήρανση και μπορεί να οδηγήσει στον αλκοολισμό. Συμβάλλει στην παχυσαρκία και στον  διαβήτη. Μπορεί να προκαλέσει αρθρίτιδα, άσθμα και  τροφικές αλλεργίες, όπως επίσης και  πονοκεφάλους, συμπεριλαμβανομένης της ημικρανίας  και βέβαια διατροφική  κατάθλιψη.  Αυξάνει  τον κίνδυνο εμφάνισης ουρικής αρθρίτιδας και μπορεί να συμβάλει στη νόσο του Αλτσχάιμερ.  Μεγαλύτερη κατανάλωση επεξεργασμένης  ζάχαρης συνδέεται με επιδείνωση στα συμπτώματα  της σχιζοφρένειας.

Πείτε λοιπόν ΟΧΙ σε οτιδήποτε τεχνητά γλυκό και απολαύστε άφοβα τη φυσική και θεραπευτική γλύκα των φρούτων, φρέσκων και ξερών.

Πώς πίνετε το καφεδάκι σας;

      Ο καφές έχει γίνει καθημερινή συνήθεια για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Πολλές μελέτες δημοσιεύονται για τις ευεργετικές του ιδιότητες, έχει πάμπολλους  αφιερωμένους χώρους, ιεροτελεστίες και μύθους. Αν εξαιρέσουμε τις χώρες του τσαγιού, είναι ευρύτατα διαδεδομένος και  άρρηκτα δεμένος με την εργασία αλλά και τη διασκέδαση των σύγχρονων ανθρώπων.

Είναι όμως τόσο ακίνδυνος όσο εμφανίζεται να είναι; Όντας κι αυτός προϊόν μιας τεράστιας βιομηχανίας τόσο παραγωγής όσο κατανάλωσης, δεν «επιτρέπει» την διάδοση της γνώσης των επιβλαβών συνεπειών του, όπως ακριβώς συμβαίνει με το τσιγάρο και το αλκοόλ. Το μεγαλύτερο άλλωστε πρόβλημα του καφέ δεν είναι απλά τα βλαπτικά του συστατικά, αλλά η καθημερινή και συστηματική κατανάλωσή του σε όλη την ενήλικη ζωή του ατόμου.

Τα επιβλαβή συστατικά του καφέ

Ο καφές περιέχει  στη φυσική του κατάσταση, πριν δηλαδή καβουρδιστεί και βραστεί ή εκχειλιστεί, πολλά συστατικά τα οποία είναι γνωστό ότι επηρεάζουν την βιοχημεία του σώματος. Έτσι, ο καρπός του καφέ περιέχει χημικές ουσίες οι οποίες για τον άνθρωπο είναι ήπια  ψυχοτρόπα. Ουσιαστικά αυτές οι χημικές ουσίες είναι τοξικές όταν καταναλώνονται από οργανισμούς που απειλούν το φυτό Cofea στη φύση.

Είναι βεβαίως γνωστό πως ο καφές περιέχει καφεΐνη, ένα ισχυρό διεγερτικό. Πρόσφατη όμως έρευνα έχει δείξει πως ο καφές έχει διεγερτικές δράσεις που  δεν έχουν σχέση με την περιεκτικότητα σε καφεΐνη, αλλά με ενώσεις που διεγείρουν την παραγωγή κορτιζόνης και αδρεναλίνης. Περιέχει επίσης τις ουσίες καφεστόλη και καβεόλη, ενώσεις που συνδέονται με αυξημένα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα.

Το μεγάλο όμως πρόβλημα με τον καφέ φαίνεται ότι προκύπτει από τη διαδικασία ακριβώς που τον κάνει τόσο αρωματικό και απολαυστικό: το καβούρδισμα. Κατά τη διαδικασία αυτοί, οι κόκκοι του καφέ ψήνονται σε θερμοκρασία 200^οC για αρκετή ώρα, μέχρι να αποκτήσουν το χαρακτηριστικό χρώμα και άρωμά τους. Το άρωμα αυτό μας κάνει να παραβλέπουμε πως το αγαπημένο μας ρόφημα δεν είναι τίποτε άλλο από το εκχύλισμα καρβουνιασμένων σπόρων.

Οι καβουρδισμένοι κόκκοι καφέ περιέχουν πάνω από 1.000 ενώσεις, από τις οποίες οι 19 έχουν ήδη αναγνωριστεί σαν καρκινογόνες σε τρωκτικά. Και είναι λογικό να περιέχονται καρκινογόνες ενώσεις σε καμμένη οργανική ύλη. Άλλωστε, αυτό δεν είναι και το θέμα με το τσιγάρο αλλά ακόμη και με τις τροφές που είναι ψημένες στα κάρβουνα ή καπνιστές; Η ατελής καύση παράγει καρκινογόνα τέφρα και μια σειρά από αρωματικά ή μη παραπροϊόντα με γνωστές τοξικές και καρκινογόνες ιδιότητες. Δυστυχώς δεν μπορεί να εξαιρείται και ο καβουρδισμένος καφές από αυτό.

Πρόβληματικές όμως ουσίες μπορεί να υπάρξουν στον καφέ και λόγω της τάσης να αφαιρείται η διεγερτική καφεΐνη, παράγοντας έτσι τον γνωστό μας ντεκαφεϊνέ. Πρόκειται για τον καφέ από τον οποίο το μεγαλύτερο μέρος της καφεΐνης έχει αφαιρεθεί, είτε με τη  διαδικασία της ενυδάτωσης μέσω ατμού ή με τη χρήση ενός  χημικού διαλύτη όπως το τριχλωροαιθυλένιο ή το πιο δημοφιλές μεθυλενοχλωρίδιο, με μια παρόμοια διαδικασία. Ένας άλλος διαλύτης που χρησιμοποιείται είναι ο οξικός αιθυλεστέρας.  Η παραγόμενος  καφές χωρίς καφεΐνη διατίθεται στην αγορά ως «φυσικός» ντεκαφεϊνέ επειδή ο οξικός αιθυλεστέρας υπάρχει φυσικά στα φρούτα.

Τόνωση ή βλάβες στην υγεία;

Η κατανάλωση καφέ μπορεί να οδηγήσει σε σιδηροπενική αναιμία στις μητέρες και τα βρέφη. Ο καφές παρεμβαίνει επίσης στην απορρόφηση των συμπληρωμάτων σιδήρου. Μπορεί να προκαλέσει βλάβη στη βλεννογόνο των οργάνων του γαστρεντερικού συστήματος, που οδηγεί σε  γαστρίτιδα και έλκη. Είναι γνωστό άλλωστε πως η  κατανάλωση καφέ δεν συνιστάται σε  άτομα με γαστρίτιδα, κολίτιδα και έλκη.

Πολλοί λάτρεις του καφέ είναι εξοικειωμένοι με ήπιες κρίσεις πανικού, μια νευρική κατάσταση που εμφανίζεται όταν κάποιος έχει καταναλώσει μεγάλη ποσότητα καφεΐνης. Η καφεΐνη μπορεί επίσης να προκαλέσει άγχος και  ευερεθιστότητα και βέβαια  αϋπνία. Και για όσους ενδιαφέρονται για την εμφάνισή τους, είναι γνωστό πως ο καφές προκαλεί χρώση των δοντιών.

Μια μελέτη του 2004 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η κατανάλωση καφέ συνδέεται με σημαντικές αυξήσεις σε βιοχημικούς δείκτες της φλεγμονής.
Άλλη μελέτη του 2007 από το Κολέγιο Ιατρικής Baylor δείχνει ότι οι ενώσεις καφεστόλη και καβεόλη, που βρίσκονται  μόνο στους κόκκους καφέ, πιθανόν να αυξάνουν  τα επίπεδα της χαμηλής πυκνότητας λιποπρωτεΐνης (LDL) στους ανθρώπους. Αυτή η αύξηση στα επίπεδα της LDL αποτελεί ένδειξη ότι ο καφές αυξάνει τη χοληστερόλη. Η καφεΐνη έχει ήδη ενοχοποιηθεί  για αύξηση του κινδύνου  υψηλής πίεσης του αίματος.

Καφές και εγκυμοσύνη

Τα  μόρια της καφεΐνης είναι αρκετά μικρά ώστε να μπορούν να διαπεράσουν τον πλακούντα και να εισέλθουν στην κυκλοφορία του αίματος του εμβρύου. Σε αντίθεση με τους ενήλικες, τα όργανα και τα συστήματα στα έμβρυα δεν είναι ολοκληρωμένα, συνεπώς δεν μπορούν να  μεταβολίζουν επαρκώς την καφεΐνη. Έτσι, οι ουσίες που εκκρίνει ο οργανισμός εξαιτίας της έχουν την τάση να παραμένουν στο αίμα του εμβρύου δέκα φορές περισσότερο από ό,τι στους ενήλικες. Ακριβώς όπως και στους ενήλικες, η καφεΐνη αυξάνει  σημαντικά τον παλμό και την αναπνοή του εμβρύου σε επίπεδα αγωνιστικού ρυθμού και να επηρεάσει τον ύπνου του. Μια δανική μελέτη 18.478 γυναικών του 2003 συνδέει τη μεγάλη κατανάλωση καφέ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης με σημαντικά αυξημένο κίνδυνο θνησιγένειας.

Ο θυρεοειδής μας υποφέρει από φλεγμονή

Οι ασθένειες του θυρεοειδούς φαίνεται να παίρνουν τη μορφή επιδημίας στον σύγχρονο κόσμο. Μια σειρά από ασθένειες δημιουργούν σοβαρά προβλήματα στους ανθρώπους των δυτικών κοινωνιών, όπου πρακτικά το σύνολο του πληθυσμού σε κάποια ηλικία εμφανίζει μορφώματα που αποκαλούνται όζοι. Τα προβλήματα όμως έχουν να κάνουν με φλεγμονές του αδένα, που πέραν των άλλων μπορεί να εξελιχθούν σε αυτοάνοσο νόσημα ή σε καρκίνο.

 

Ο θυρεοειδής

Ο θυρεοειδής αδένας είναι ένας βασικός αδένας του μεταβολισμού και βρίσκεται στη βάση του  λαιμού. Παίρνει το όνομά του από το σχήμα του που θυμίζει θυρεό. Ο θυρεοειδής παράγει  πρωτεΐνες και  ελέγχει πόσο γρήγορα το σώμα χρησιμοποιεί την ενέργεια καθώς  και πόσο ευαίσθητο πρέπει να είναι το σώμα σε άλλες ορμόνες. Συμμετέχει στις διαδικασίες αυτές με την παραγωγή των ορμονών του θυρεοειδούς, οι κυριότερες από τις  οποίες είναι η τριιωδοθυρονίνη (Τ3) και η  θυροξίνη (Τ4). Αυτές οι ορμόνες ρυθμίζουν τον μεταβολισμό και επηρεάζουν την ανάπτυξη και το ρυθμό λειτουργίας πολλών άλλων συστημάτων του σώματος. Οι  Τ3 και Τ4 συντίθενται  από ιώδιο και τυροσίνη. Ο θυρεοειδής παράγει επίσης καλσιτονίνη, η οποία παίζει ρόλο στην ομοιόσταση του ασβεστίου. Η ορμονική παραγωγή από το θυρεοειδή ρυθμίζεται από θυρεοειδοτρόπο ορμόνη (TSH) που παράγεται από τον πρόσθιο λοβό της υπόφυσης.

Προβλήματα του θυρεοειδούς

Τα πιο συνηθισμένα προβλήματα του θυρεοειδούς αδένα είναι  η υπερδραστηριότητα του  που αναφέρεται ως υπερθυρεοειδισμός  και η υπολειτουργία του που  αναφέρεται σαν  υποθυρεοειδισμός.
Όπως προανέφερα, συχνά σχηματίζονται όζοι, που γενικά είναι καλοήθη νεοπλάσματα του θυρεοειδούς, αλλά μπορεί να εξελιχθούν σε  καρκίνο. Όλες αυτές οι διαταραχές μπορούν να οδηγήσουν σε βρογχοκήλη, δηλαδή σε μια υπερμεγέθη ανάπτυξη του  αδένα.

Ενδεικτικά οι ασθένειες που σχετίζονται με υποθυρεοειδισμό είναι:

·         Θυρεοειδίτιδα / θυρεοειδίτιδα Hashimoto

·         Θυρεοειδίτιδα του Ord

·         Μετεγχειρητικός  υποθυρεοειδισμός 

·         Θυρεοειδίτιδα μετά τον τοκετό

·         Σιωπηλή θυρεοειδίτιδα

·         Οξεία θυρεοειδίτιδα

·         Αντίσταση στην  ορμόνη του θυρεοειδούς

Αντίστοιχα ασθένειες που σχετίζονται με υπερθυρεοειδισμό είναι :

·         Νόσος του Graves

·         Τοξικός όζος θυρεοειδούς

·         Τοξική οζώδης βρογχοκήλη (νόσος του Plummer)

·         Ιατρογενής  υπερθυρεοειδισμός

·         Θυρεοειδίτιδα του  De Quervain (φλεγμονή που εκδηλώνεται  σαν υπερθυρεοειδισμός, αλλά μπορεί να εξελιχθεί σε υποθυρεοειδισμό)

Η ασθένεια είναι πάντα μία…

Όπως σωστά συμπεράνατε από τη γνωστή κατάληξη -ίτιδα, γενικά τα προβλήματα του θυρεοειδούς, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου και του αυτοάνοσου Hashimoto, σχετίζονται με φλεγμονή του αδένα. Πράγματι, από τη μια η θέση του αδένα και από την άλλη η σπογγώδης υφή του, τον καθιστούν ιδιαίτερα ευπρόσβλητο στις τοξίνες που ανεβαίνουν με το αίμα προς τον εγκέφαλο και σταματούν στην περιοχή του λαιμού. Ο εγκέφαλος χρειάζεται  τεράστιες ποσότητες αίματος μια και καταναλώνει το 40% της ενέργειας του ανθρώπινου σώματος. Το φράγμα αίματος- εγκεφάλου (blood-brain barrier) προστατεύει τον εγκέφαλο από τις φλεγμονώδεις τοξίνες, οδηγεί όμως σε συσσώρευσή τους στην περιοχή του λαιμού, προκαλώντας προβλήματα στον αυχένα, στους μύες όπως ο κλειδομαστοειδής, στους λεμφαδένες και βέβαια στο «σφουγγάρι» που τις απορροφά εύκολα, τον θυρεοειδή. Η υπερσυγκέντρωση τοξινών ενεργοποιεί το μηχανισμό της φλεγμονής με τις γνωστές μας συνέπειες στο προσβαλλόμενο όργανο.

Μια άλλη αιτία προβλημάτων του αδένα είναι η στενή του σχέση με το συκώτι. Είναι καλά τεκμηριωμένη η αλληλεπίδραση των δύο οργάνων. Μια κακή όμως λειτουργία του συκωτιού μπορεί να στέλνει ανεπεξέργαστες τοξίνες και προβληματικές πρωτεΐνες  στον ευαίσθητο θυρεοειδή.

Τέλος,  είναι από  καιρό γνωστό ότι η γλουτένη μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία αυτοάνοσης νόσου του θυρεοειδούς. Γενικά η λειτουργία του θυρεοειδούς αλληλεπιδραστικά όχι μόνο ρυθμίζει τον μεταβολισμό αλλά επηρεάζεται από τη διατροφή. Η ευαισθησία στη γλουτένη συμβάλλει στον υποσιτισμό και τη δυσαπορρόφηση. Η σύνδεση είναι προφανής.


Η νόσος Hashimoto και η αντιμετώπιση προβλημάτων του θυρεοειδούς

Η νόσος του Hashimoto αποτελεί ένα  τυπικό αυτοάνοσο, όπου κι εδώ το ανοσοποιητικό επιτίθεται στο ίδιο το όργανο που φλεγμαίνει. Μπορεί η νόσος του Hashimoto να αντιμετωπιστεί; Δυστυχώς οι συνήθεις συνιστώμενες θεραπείες αποσκοπούν στη μείωση της σοβαρότητας των συμπτωμάτων και όχι στην αντιμετώπιση της φλεγμονής.  Θεραπεία υποκατάστασης με ορμόνη χορηγείται αν η ορμόνη είναι ελλιπής. Αυτό όμως που ουσιαστικά θα βοηθήσει είναι η υιοθέτηση μιας υγιεινής, αντιφλεγμονώδους διατροφής που θα ενισχύσει το ανοσοποιητικό, θα αποτοξινώσει τον οργανισμό και θα άρει τις αιτίες επίθεσης του οργανισμού στον αδένα. Επιπρόσθετα από τη διατροφή, στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος συμβάλλουν ο επαρκής και καλής ποιότητας ύπνος, η θετική στάση ζωής με αποτελεσματική διαχείριση του άγχους και η τακτική άσκηση.  Ο τρόπος ζωής αυτός όχι μόνο θα καταστείλει τη νόσο αλλά θα αποτρέψει και άλλες αυτοάνοσες καταστάσεις στο μέλλον, πολύ κοινές στους ανθρώπους που έχουν Hashimoto. Και βέβαια, η ίδια αντιμετώπιση απαιτείται για όλα τα προβλήματα του θυρεοειδούς.

Όχι απόψε αγάπη μου, έχω πονοκέφαλο

Μπορεί ο πονοκέφαλος να αποτελεί μια από τις πιο πολυχρησιμοποιημένες δικαιολογίες, η ημικρανία όμως είναι παγκόσμια μια από τις πιο συνηθισμένες νευρολογικές διαταραχές. Μόνο  στις Ηνωμένες Πολιτείες πάνω  30 εκατομμύρια άνθρωποι πλήττονται από αυτήν. Η εκτεταμένη προσβολή αυτή έχει σημαντικό αντίκτυπο στην κοινωνία μας, λόγω της τάσης της να μειώνει την ποιότητα της ζωής του ατόμου.
Αν και η αιτία είναι βαθύτερη, μια κρίση ημικρανίας μπορεί να προκληθεί από πολλούς παράγοντες, όπως ορμονικές αλλαγές, διαταραχές  ύπνου, ορισμένα φάρμακα, έντονα φώτα, συγκεκριμένα τρόφιμα αλλά και  από θόρυβο, άγχος ή κατάθλιψη. Τα συμπτώματα της ημικρανίας συνήθως είναι :

• Μέτριος έως σοβαρός πόνος, που μπορεί να περιορίζεται στη μία πλευρά του κεφαλιού ή ενδέχεται να επηρεάζει και  τις δύο πλευρές
• Πονοκέφαλος με αυξομειούμενη ένταση
• Πόνος που επιδεινώνεται με τη σωματική δραστηριότητα
• Ναυτία με ή χωρίς έμετο
• Ευαισθησία στο φως και στους ήχους

Η φλεγμονή είναι η βασική αιτία

Η βασική αιτία της ημικρανίας είναι η συγκέντρωση τοξινών στο νευροαγγειακό σύστημα και η επακόλουθη φλεγμονή στα κύτταρα των ιστών και των οργάνων του συστήματος. Μια σειρά παρατηρήσεων ενισχύουν την αυτή τη θεώρηση. Έτσι,

·         Ο πόνος στην ημικρανία συνδέεται με  φλεγμονώδεις  κυτοκίνες  και μεσολαβητές.

·         Υπάρχει αύξηση της C-αντιδρώσας πρωτεΐνης (C-RP, ένας βασικός  φλεγμονώδης βιοδείκτης) σε νεαρούς ενήλικες ασθενείς με ημικρανία.

·         Τα επίπεδα αρκετών φλεγμονωδών κυτοκινών είναι σημαντικά υψηλότερα σε ασθενείς με ημικρανία σε σχέση με υγιή άτομα.

·         Η σχέση  μεταξύ του μονοξειδίου του αζώτου και των προσταγλανδινών συμβάλλει στην ένταση του πόνου. Σε φλεγμονώδεις  καταστάσεις, το μονοξείδιο του αζώτου και οι προσταγλανδίνες κυκλοφορούν ταυτόχρονα σε μεγάλες ποσότητες.

·         Κατά τη διάρκεια των κρίσεων  ημικρανίας, αυξημένα επίπεδα των προσταγλανδινών έχουν ανιχνευθεί στο αίμα και το σάλιο.

·         Οι φλεγμονώδεις παράγοντες  μπορεί να αυξήσουν τη συχνότητα, τη σοβαρότητα και τη διάρκεια των κρίσεων  ημικρανίας

Η φλεγμονή συνδέει στενά την  ημικρανία, την παχυσαρκία και την κατάθλιψη.  Σύμφωνα με μια μακροχρόνια  μελέτη, τα άτομα με παχυσαρκία αντιμετωπίζουν πενταπλάσιο κίνδυνο ανάπτυξης χρόνιας καθημερινής κεφαλαλγίας σε σύγκριση με τα  κανονικού βάρους  άτομα. Πολλοί φλεγμονώδεις  μεσολαβητές που αυξάνονται σε παχύσαρκα άτομα είναι επίσης αυξημένα σε άτομα με ημικρανία. Μια άλλη πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι, στις Ηνωμένες Πολιτείες, η παχυσαρκία σχετίστηκε με κατάθλιψη, διπολική διαταραχή, διαταραχή πανικού και άπνοια ύπνου, τα οποία αποτελούν παράγοντες κινδύνου για την εξέλιξη της ημικρανίας. Η παχυσαρκία έχει συνδεθεί επίσης με μια σειρά από σύνδρομα χρόνιου πόνου όπως η ινομυαλγία, η αρθρίτιδα, η ισχιαλγία και ο πόνος στον αυχένα.

Και πώς θεραπεύεται;

Από την κυρίαρχη τάση της ιατρικής των χημικών και των επεμβάσεων δεν προτείνεται καμία ουσιαστική  θεραπεία για την ημικρανία. Τα αναλγητικά φάρμακα χρησιμοποιούνται συχνά για να σταματήσουν τον πόνο μόλις αυτός έχει αρχίσει. Αυτά τα παυσίπονα δεν θεραπεύουν τους πονοκεφάλους, απλά δίνουν μια  πρόσκαιρη ανακούφιση. Δυστυχώς η χρόνια χρήση τέτοιων φαρμάκων συνήθως  προκαλεί πολλές παρενέργειες. Άλλωστε η κύρια παρενέργειά τους είναι η σοβαρή επιβάρυνση του ήπατος,  με συνέπεια την ανατροφοδότηση ενός φαύλου κύκλου τοξίνωσης και κρίσεων ημικρανίας. Μια αντιφλεγμονώδης, υγιεινή και αποτοξινωτική διατροφή μπορεί πραγματικά να μειώσει δραματικά ή να εξαλείψει την ιδιαίτερα ενοχλητική αυτή κατάσταση, βελτιώνοντας εντυπωσιακά την ποιότητα ζωής του ατόμου. Η προσωπική μου εμπειρία έδειξε πως από την σχεδόν καθημερινή χρήση παρακεταμόλης για την αντιμετώπιση των πονοκεφάλων, η Ιπποκράτειος αντιμετώπιση των προβλημάτων υγείας με οδήγησε στο να μην έχω χρειαστεί ούτε μισό χημικό χαπάκι τα τελευταία δυο χρόνια. Όταν ο οργανισμός είναι καθαρός, τρέφεται και ενυδατώνεται σωστά, οι πονοκέφαλοι μειώνονται μέχρι την πλήρη εξαφάνισή τους. Η μείωση της φλεγμονής βελτιώνει ομοιόμορφα την υγεία, και έτσι οδηγεί και στην  εξάλειψη της ημικρανίας.

Ακρόαση

Σούπα γκασπάτσο

Μια πολύ ωραία, δροσιστική και σχεδόν ωμοφαγική σούπα. Για αυτούς που αποφεύγουν τη γλουτένη, προσθέστε ψωμί από πατατάλευρο ή αντίστοιχο.

Υλικά

 2 μικρά αγγούρια,

 1 ½ κιλό ντομάτες,

 πιπερές κόκκινες ή πράσινες,

1 φέτα ψωμί ολικής,

3 κουτ. σούπας λεμόνι,

4 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένο,

6 κουτ. σούπας λάδι,

3 μικρά κρεμμύδια ψιλοκομμένα,

κόκκινο πιπέρι,

αλάτι και

μια χούφτα μαϊντανό.

Εκτέλεση:

1. Βάζουμε στο μπλέντερ τα: σκόρδο, μαϊντανό, λάδι, κρεμμύδια αλάτι πιπέρι και προσθέτουμε δυο φλιτζάνια του νερού παγωμένο. Τα χτυπάμε καλά μέχρι να ενωθούν και γίνουν σάλτσα.
2. Αδειάζουμε τη σάλτσα σε ένα μπωλ και την αφήνουμε στο ψυγείο για μια ώρα.
3. Ξεφλουδίζουμε τις ντομάτες, τις κόβουμε στα τέσσερα, τις πιέζουμε ελαφρά να φύγουν οι σπόροι, τις χτυπάμε στο μπλέντερ και τις βάζουμε στο ψυγείο.
4. Καθαρίζουμε το αγγούρι και το κόβουμε λεπτές ροδέλες.
5. Πλένουμε τις πιπεριές, αφαιρούμε τους σπόρους και τις κόβουμε σε μικρά κομμάτια.
6. Μουσκεύουμε την ψίχα του ψωμιού και τη διαλύουμε σε μικρά κομμάτια.
7. Ανακατεύουμε τα υλικά λίγο πριν σερβίρουμε.

Το σουσάμι

...που πουλούσε με το δράμι, κουλουράκια με σουσάμι... έλεγε το γνωστό τραγουδάκι του «Ρεμπέτικου». Εσείς όμως αφήστε τα κουλουράκια και πάρτε μόνο το ωμό, αναποφλοίωτο σουσάμι, έναν από τους πιο πλούσιους θρεπτικά σπόρους με πολλές χρήσεις.

Διατροφικά δεδομένα

Το σουσάμι, πέρα από τη νοστιμιά του  είναι πολύ πλούσιο σε σίδηρο, μαγνήσιο, μαγγάνιο και  χαλκό. Περιέχει επίσης βιταμίνη Ε (τοκοφερόλη) και Β1 (θειαμίνη). Το λάδι που προέρχεται από το σουσάμι οναμάζεται  σησαμέλαιο και έχει την υψηλότερη περιεκτικότητα σε αντιοξειδωτικές ουσίες, μεταξύ των έξι πιο διαδεδομένων βρώσιμων ελαίων. Περιέχει  λιγνάνες, οι οποίες με τη σειρά τους περιέχουν σησαμίνη, ένα φυτοοιστρογόνο με  αντιοξειδωτικές και αντικαρκινικές ιδιότητες. Οι φυτοστερόλες που  υπάρχουν στο σουσάμι σχετίζονται με μειωμένα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα. Το σουσάμι είναι επίσης μια καλή πηγή του αμινοξέος μεθειονίνη. Η μεθειονίνη είναι ένας σημαντικό παράγοντας για την αποτοξίνωση του ήπατος και βοηθά στην απορρόφηση των άλλων αμινοξέων.

Καλό θα είναι το σουσάμι να αλέθεται  ή κονιορτοποιείται, έτσι ώστε  τα θρεπτικά συστατικά του να απορροφώνται καλύτερα.

Μέταλλα

Ένα τέταρτο του φλιτζανιού σουσάμι παρέχει το  74% της ημερήσιας απαιτούμενης ποσότητας χαλκού. Πολλοί ερευνητές έχουν διαπιστώσει ότι ο χαλκός βοηθά στη μείωση του  πόνου και του πρηξίματος  που προκαλεί η  ρευματοειδής αρθρίτιδα. Ο χαλκός διαδραματίζει σημαντικό ρόλο σε μια σειρά από αντιφλεγμονώδη και αντιοξειδωτικά ενζυμικά συστήματα. Παίζει  επίσης ένα σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της δομής και της  ελαστικότητας των αιμοφόρων αγγείων, των οστών και των αρθρώσεων.

Η  ίδια ποσότητα (ένα τέταρτο του φλιτζανιού) σουσάμι παρέχει το 30% των ημερήσιων αναγκών μας σε μαγνήσιο, το οποίο υποστηρίζει τα αγγεία αλλά και την υγεία του αναπνευστικού. Το μαγνήσιο αποθαρρύνει τους σπασμούς των αεραγωγών στο άσθμα και βοηθά στη μείωση της υψηλής αρτηριακής πίεσης. Επίσης, παίζει ρόλο στην πρόληψη του τρίδυμου σπασμού των αγγείων που προκαλεί τις κρίσεις ημικρανίας.

Από την ίδια ποσότητα σουσαμιού επίσης λαμβάνουμε  το 35% των ημερήσιων αναγκών μας σε ασβέστιο. Το ασβέστιο προστατεύει τα κύτταρα του παχέος εντέρου από τα χημικά που προκαλούν καρκίνο, βοηθά να διατηρηθεί η  πυκνότητα των οστών και μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη της ημικρανίας σε όσους υποφέρουν από αυτή.

Ο ψευδάργυρος στο σουσάμι μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη της οστεοπόρωσης.

Φυτοστερόλες

Οι φυτοστερόλες, οι οποίες είναι ενώσεις με χημική δομή παρόμοια με τη χοληστερόλη,  πιστεύεται ότι μειώνουν τα επίπεδα χοληστερόλης,  ενισχύουν την ανοσολογική αντίδραση και μειώνουν τον  κίνδυνο ορισμένων ειδών καρκίνου. Το σουσάμι έχει υψηλή περιεκτικότητα σε φυτοστερόλες της τάξης των 400 mg ανά 100 γραμμάρια.

Πεπτικό σύστημα

Η κατανάλωση  σουσαμιού  ανακουφίζει τη δυσκοιλιότητα και αφαιρεί τα παράσιτα από τον εντερικό σωλήνα. Ενισχύει την πέψη, τονώνει την κυκλοφορία του αίματος και οφελεί  το νευρικό σύστημα. Μια  ενδιαφέρουσα έρευνα  μάλιστα έδειξε εντυπωσιακή διαφορά στην απαίτηση χειρουργικής επέμβασης ή στην  παραμονή στο νοσοκομείο σε ασθενείς με μερική απόφραξη του λεπτού εντέρου (SBO) στους οποίους είχε χορηγηθεί σησαμέλαιο.

Σησαμέλαιο

Το σησαμέλαιο χρησιμοποιείται συχνά στην αρχαία ινδική αγιουβερδική ιατρική σε μασάζ και θεραπείες υγείας του σώματος και των δοντιών. Γενικά το σησαμέλαιο είναι  ιδανικό λάδι για μασάζ, λόγω των εξαιρετικών του μαλακτικών ιδιοτήτων. Τρίβοντας με σησαμέλαιο το δέρμα μπορεί να απαλύνουμε ένα μικρό έγκαυμα ή να ενισχύσουμε την επούλωση χρόνιων παθήσεων του δέρματος.

.

Αντώνης Καφάτος

 Μια και σήμερα γράφω από την Κρήτη, θα αναφερθώ στον Αντώνη Καφάτο, τον καθηγητή Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης που ασχολήθηκε όσο κανείς άλλος με τη μελέτη και την προώθηση της Κρητικής διατροφής και γενικότερα του προληπτικού και θεραπευτικού ρόλου της διατροφής. Ο Αντώνης Καφάτος σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε δύο μεταπτυχιακά –στη Διατροφή και στη Δημόσια Υγεία– στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης. Απέκτησε ειδικότητα Παιδιατρικής στις ΗΠΑ το 1973. Πέρασε όλες τις ακαδημαϊκές βαθμίδες στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι, το 1985 εξελέγη αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης και το 1993 εξελέγη καθηγητής. Τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα είναι, μεταξύ άλλων, η μελέτη παραγόντων κινδύνου για χρόνια νοσήματα, η αγωγή Υγείας σε παιδιά και ενήλικες και οι πίνακες σύνθεσης ελληνικών τροφίμων. Έχει πάνω από 150 πρωτότυπες δημοσιεύσεις σε διεθνή και ελληνικά επιστημονικά περιοδικά.

Είναι ενθαρρυντικό που υπάρχουν επιστήμονες σαν τον δρ Καφάτο, αλλά παράλληλα και λυπηρό που οι γιατροί δεν διδάσκονται επαρκώς διατροφή στο Πανεπιστήμιο, και μάλιστα στην πατρίδα του Ιπποκράτη. Ίσως όσοι μοιράζουν με τη σέσουλα και μεγάλη ευκολία χημικά και παραγγέλνουν επεμβάσεις για ψύλλου πήδημα θα σκέφτονταν διαφορετικά αν είχαν εκπαιδευτεί στη διατροφική πρόληψη και θεραπεία, ή αν διάβαζαν λίγο πιο προσεκτικά τις δημοσιεύσεις των πανεπιστημιακών συναδέλφων τους.

Για του λόγου το αληθές, μεταγράφω ένα άρθρο του δρ Καφάτου που δημοσιεύτηκε στην EXPRESS  στις 22/07/08.

Η διατροφή ως πρόληψη

του Αντώνη Καφάτου, παιδιάτρου, καθηγητή Προληπτικής Ιατρικής και Διατροφής του Πανεπιστημίου Κρήτης)                                                             

22/07/08-12:52

Η πρωτογενής και η δευτερογενής πρόληψη, εκτός από την τεράστια αποτελεσματικότητά τους όπου και όποτε έχουν εφαρμοσθεί, είναι εντελώς υποτιμημένες στην Ελλάδα και δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν από κάθε εθνικό προγραμματισμό χρηματοδότησης. Η πρωτογενής πρόληψη περιλαμβάνει όλες εκείνες τις δράσεις και τα μέσα που εμποδίζουν την έναρξη της ασθένειας και των παραγόντων κινδύνου που οδηγούν στην ασθένεια, ενώ η δευτερογενής πρόληψη στοχεύει στην ανακοπή της πορείας της ασθένειας, στον περιορισμό των επιπλοκών της, των αναπηριών, στην ελάττωση του κινδύνου θανάτου και στην αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης. Στη δευτερογενή πρόληψη περιλαμβάνονται τα προγράμματα ελέγχου πληθυσμιακών ομάδων για έγκαιρη διάγνωση των ασθενειών στο ασυμπτωματικό ή προσυμπτωματικό στάδιο εξέλιξης της νόσου και όλες οι προληπτικές τακτικές εξετάσεις, όπως η μαστογραφία ή τα check-up.

Η διατροφή αποτελεί πεδίο κεντρικής σημασίας για την εφαρμογή πρωτογενούς και δευτερογενούς πρόληψης. Εντυπωσιακό παράδειγμα δευτερογενούς πρόληψης είναι η μελέτη της Lyon όπου, ακόμη και μετά το πρώτο έμφραγμα του μυοκαρδίου, η χορήγηση κρητικής διατροφής, εμπλουτισμένης με α-λινολενικό οξύ μόνο για 27 μήνες, ελάττωσε την πιθανότητα δεύτερου επεισοδίου εμφράγματος, τον κίνδυνο αιφνίδιου θανάτου και εγκεφαλικά επεισόδια κατά 76% εν συγκρίσει με τους ασθενείς εκείνους που ακολουθούσαν τη δίαιτα που συνιστά η Αμερικανική Kαρδιολογική Eταιρία (AHA)[1,2]. Η μελέτη αυτή θα διαρκούσε τέσσερα χρόνια με 600 ασθενείς που είχαν υποστεί το πρώτο έμφραγμα του μυοκαρδίου, οι οποίοι τυχαιοποιήθηκαν σε 2 ομάδες των 302 ασθενών. Η μία ακολούθησε τη δίαιτα της Κρήτης και η άλλη τη δίαιτα της AHA. Οι διαφορές ήταν τόσο εντυπωσιακές μεταξύ των 2 ομάδων, ώστε ήταν αντιδεοντολογικό να συνεχιστεί η μελέτη αυτή και διεκόπη πρόωρα στους 27 μήνες, ενώ είχε σχεδιασθεί για 4 χρόνια.

Η ομάδα με τη δίαιτα της Κρήτης διατρεφόταν με λίγο κρέας και άλλα ζωικά προϊόντα, περισσότερο ψάρι και θαλασσινά, όσπρια, φρούτα, λαχανικά, ιδιαίτερα άγρια χόρτα που είναι πλούσιες πηγές ω-3 λιπαρών οξέων. Καμία χειρουργική ή φαρμακευτική παρέμβαση δεν έχει δείξει μέχρι σήμερα τόσο σωτήρια και εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Παρόμοια εντυπωσιακά είναι και τα αποτελέσματα της δευτερογενούς πρόληψης του σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2 (ΣΔ2). Η αύξηση της σωματικής άσκησης, σε συνδυασμό με την παραδοσιακή ελληνική δίαιτα που περιλαμβάνει τρόφιμα με χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη, υψηλή περιεκτικότητα σε διαιτητικές ίνες, ελαιόλαδο και ω-3 λιπαρά οξέα, ελάττωσαν τον κίνδυνο εκδήλωσης ΣΔ2 κατά 60-70 % σε μακροχρόνιες προοπτικές μελέτες ατόμων με παθολογική σακχαραιμική καμπύλη.[3-6]

Εκπαιδευτικές παρεμβάσεις

Παράδειγμα πρωτογενούς πρόληψης αποτελεί η εκπαιδευτική παρέμβαση που γίνεται σε παιδιά νηπιαγωγείων, δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων της Κρήτης, προτού δηλαδή εμφανισθούν στα παιδιά αυτά παράγοντες κινδύνου για χρόνια νοσήματα. Στο πρόγραμμα αυτό γίνεται προσπάθεια να ευαισθητοποιηθούν τα παιδιά, οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς σε θέματα υγείας, διατροφής, άθλησης και αποφυγής τοξικών ουσιών. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο να πεισθούν τα παιδιά να αποφεύγουν το άμεσο και έμμεσο κάπνισμα και να μη γίνουν μελλοντικοί καπνιστές. Η παρέμβαση γίνεται από εκπαιδευτικούς με υψηλό βαθμό ενδιαφέροντος σε δραστηριότητες εντός και εκτός σχολείου που εντυπωσιάζουν τα παιδιά.

Πρόγραμμα παρέμβασης σε 4.500 παιδιά από δύο νομούς της Κρήτης, με εκπαίδευση κάθε χρόνο από την πρώτη μέχρι την έκτη δημοτικού, έδειξε θετικά αποτελέσματα ως προς τα επίπεδα χοληστερόλης, της LDL χοληστερόλης, τη σωματική άσκηση και την καρδιοαναπνευστική αντοχή. Η σύγκριση έγινε με 1.500 παιδιά από τρίτο νομό του νησιού χωρίς εκπαιδευτική παρέμβαση. Τα παιδιά του προγράμματος παρέμβασης είχαν σημαντικά χαμηλότερο ρυθμό αύξησης του βάρους, εν συγκρίσει με την ομάδα ελέγχου, ενώ το ανάστημά τους ήταν μεγαλύτερο. Το αποτέλεσμα ήταν τα πρώτα παιδιά να έχουν χαμηλότερο δείκτη μάζας σώματος τον 3ο και 6ο χρόνο της παρέμβασης, καθώς και 4 χρόνια μετά τη διακοπή της παρέμβασης.

Τα αποτελέσματα αυτά αποδίδονται κυρίως σε μεγαλύτερη φυσική δραστηριότητα των παιδιών του προγράμματος παρέμβασης, εν συγκρίσει με την ομάδα ελέγχου. Επίσης, η διατροφή των παιδιών αυτών ήταν καλύτερη από αυτήν των παιδιών της ομάδας ελέγχου και τα παιδιά της ομάδας παρέμβασης στα 16 τους ήταν καπνιστές 7%, σε αντιδιαστολή με την ομάδα ελέγχου που ήταν 13%.

Επείγουσα η ανάγκη για εθνική πολιτική όσον αφορά τη διατροφή

Οι παράγοντες που συμβάλλουν στη θνησιμότητα στις ανεπτυγμένες χώρες, σήμερα, οφείλονται κατά 64% στον τρόπο ζωής των ατόμων καθώς και σε περιβαλλοντικούς παράγοντες που μπορούν να τροποποιηθούν με προγράμματα προληπτικής ιατρικής. Το 24% της θνησιμότητας οφείλεται σε γενετικούς και βιολογικούς παράγοντες, που αντιστέκονται περισσότερο σε προληπτικά μέσα, ενώ μόνο 12 % των θανάτων μπορούν να αντιμετωπισθούν με τα σύγχρονα θεραπευτικά μέσα της Ιατρικής.

Στα σύγχρονα αυτά ιατρικά μέσα προηγμένης τεχνολογίας και στον εξοπλισμό των νοσοκομείων κατανέμεται το σύνολο σχεδόν των πιστώσεων για την υγεία. Αντιθέτως, η πρόληψη, εκτός από τα εμβόλια, αγνοείται σχεδόν πλήρως από κάθε εθνικό προγραμματισμό χρηματοδότησης.

Η πρόληψη σχετίζεται με την αλλαγή ατομικής και κοινωνικής συμπεριφοράς και συνηθειών απέναντι σε παράγοντες που επηρεάζουν άμεσα την υγεία, όπως είναι το κάπνισμα, το οινόπνευμα, η σωματική άσκηση, η διατροφή κ.ά. Έτσι, στις Η.Π.Α., στον Καναδά και στη Φινλανδία, όπου εδώ και πολλά χρόνια δίδεται ιδιαίτερη έμφαση στην πρόληψη, η συντονισμένη προσπάθεια για να ενημερωθεί ο πληθυσμός στα παραπάνω θέματα θεωρείται μια από τις βασικότερες αιτίες για την κάθετη πτώση του δείκτη θνησιμότητας από καρδιακά νοσήματα, που παρατηρείται από τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Η θνησιμότητα από τη στεφανιαία νόσο στους άνδρες των Η.Π.Α. ελαττώθηκε κατά 66% και στις γυναίκες κατά 47,3%. Στην εντυπωσιακή αυτή μείωση φαίνεται ότι συνέβαλε το εθνικό πρόγραμμα εκπαίδευσης του κοινού για τη χοληστερόλη, που αποτελεί μέρος της εθνικής πολιτικής των Η.Π.Α. για την υγεία παράλληλα με την υψηλού επιπέδου ιατρική περίθαλψη. Στη Φινλανδία υπάρχει εθνική πολιτική για την πρόληψη και τη διατροφή από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 με εντυπωσιακή μείωση των καρδιαγγειακών νοσημάτων κατά 70-80%.

Η χώρα μας χρειάζεται να εφαρμόσει άμεσα εθνική πολιτική για την Προληπτική Ιατρική και τη διατροφή. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και ανάμεσα στις ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου, όπου η θνησιμότητα από καρδιαγγειακά νοσήματα συνεχώς αυξάνεται τις τελευταίες δεκαετίες, εν αντιθέσει με τις άλλες χώρες παρατηρείται μείωση κατά 30-60%. Ο ρυθμός αύξησης του προσδόκιμου επιβίωσης ελαττώνεται προοδευτικά και η Ευρωπαϊκή Ένωση, των 15 χωρών, μας έχει ήδη ξεπεράσει.

Βιβλιογραφία

1. Renaud S., Paul T. Cretan Mediterranean diet for prevention of coronary heart disease. Am. J. Clin. Nutr. 61(suppl.):1360S-7S, 1995.

2. de Longeril M., Salem P., Delaye J. Effects of Mediterranean type of diet on the rate of cardiovascular complications in patients with coronary artery disease. J. Amer. Coll. Cardiology 28(5): 1103-8, 1996.

3. Riccardi G, Clemente G, Giacco R(2003) Glycemic index of local foods and diets: the Mediterranean experience. Nutr. Rev. 61: S56-S60.

4. Tuomilehto J, Lindstrom J, et al. Finnish Diabetes Prevention Study Group: Prevention of type 2 diabetes mellitus by changes in lifestyle among subjects with impaired glucose tolerance. N Engl J Med 344:1343-1350, 2001.

5. Diabetes Prevention Program research Group: Reduction in the incidence of type 2 diabetes with lifestyle intervention or metformin. N Engl J Med 346:393-403, 2002.

6. Chandalia M., Garg A., et al. Beneficial effects of high dietary fiber intake in patients with type2 diabetes mellitus. N Engl J Med 342:1392-1398, 2000.

Λεμονάκι μυρωδάτο, για να λαμποκοπά όχι το πιάτο αλλά ο οργανισμός μας

Το λεμόνι χρησιμοποιείται για μαγειρικούς και μη  σκοπούς σε ολόκληρο τον κόσμο - κυρίως ο χυμός του, αν και το  ξύσμα χρησιμοποιείται επίσης στο μαγείρεμα και το ψήσιμο. Ο χυμός του λεμονιού περιέχει περίπου 5% - 6%  κιτρικό οξύ, το οποίο δίνει στα λεμόνια τη χαρακτηριστική ξινή γεύση. Ο χυμός έχει  χαμηλό pH (2-3), στο οποίο οφείλονται οι  αντιβακτηριδιακές του ιδιότητες. Το λεμόνι είναι ένα  φθηνό και  εύκολα καλλιεργήσιμο  εσπεριδοειδές, δημοφιλές για τις μαγειρικές και φαρμακευτικές χρήσεις του. Οι δε τελευταίες είναι τόσες πολλές, που θα αρκεστώ στην ανάρτηση αυτή σε μια απλή αναφορά τους.

Τα συστατικά του και η αλκαλική του επίδραση

Το λεμόνι είναι μια πλούσια πηγή βιταμίνης C. Περιέχει επίσης και άλλες βιταμίνες όπως βιταμίνες Β, ριβοφλαβίνη, μέταλλα όπως ασβέστιο, φωσφόρο και μαγνήσιο, αλλά και πρωτεΐνες και υδατάνθρακες. Γενικά καταναλώνεται με τη μορφή χυμού λεμονιού ή διαλυμένο σε  νερό. Το λεμονόνερο είναι εξαιρετικά ωφέλιμο για την υγεία, ειδικά όταν λαμβάνεται χλιαρό το πρωί, με άδειο στομάχι. Το λεμόνι έχει αλκαλική επίδραση στο ανθρώπινο σώμα, παρά την υψηλή περιεκτικότητά του  σε οξέα, αφού μετά την  πέψη στο στομάχι τείνει να αλκαλοποιείται. Αυτή η ιδιότητα το καθιστά πολύ αποτελεσματικό και χρήσιμο στη θεραπεία των ρευματικών παθήσεων. Η αντισηπτικές και βακτηριοκτόνες ιδιότητες του πτητικού ελαίου του  είναι επίσης χρήσιμες για τη θεραπεία πολλών ασθενειών. Τα βιοφλαβονοειδή που περιέχονται στο λεμόνι βοηθούν στην ενίσχυση και την προστασία του εσωτερικού τοιχώματος των αιμοφόρων αγγείων. Η δράση αυτή είναι ιδιαίτερα επωφελής στις αρτηρίες και  στα τριχοειδή αγγεία. Το λεμόνι βοηθά επίσης στην ανακούφιση των κιρσών και σταματά το εύκολο μελάνιασμα του δέρματος.

Τα οφέλη του στην πέψη των τροφών

Η καθημερινή κατανάλωση λεμονόνερου παρέχει μια σειρά από οφέλη για την υγεία. Πρώτα απ’ όλα, το λεμόνι βοηθά σε προβλήματα πέψης όπως  η ναυτία, το αίσθημα καύσου (οι καούρες)  και τα παράσιτα,  όταν το πίνουμε με χλιαρό νερό. Λόγω των ιδιοτήτων  του χυμού του λεμονιού, τα συμπτώματα της δυσπεψίας, όπως η καούρα, το φούσκωμα και το  ρέψιμο ανακουφίζονται άμεσα. Σε άτομα με μικρή παραγωγή υδροχλωρικού οξέως η κατανάλωση χυμού λεμονιού ενισχύει την οξύτητα στο στομάχι και άρα την αποτελεσματική πέψη. Η τακτική κατανάλωση του χυμού του κάνει πιο αποτελεσματική την αποβολή των τοξινών και των αποβλήτων από το έντερο. Το λεμόνι  ενεργεί ως καθαριστής αίματος. Η προσθήκη λεμονιού στη σούπα μπορεί να θεραπεύσει τη δυσκοιλιότητα. Είναι ακόμη γνωστό ότι συμβάλει στην ανακούφιση του λόξυγκα. Δρα ως τονωτικό του ήπατος και βοηθά στην  χώνεψη του φαγητού, βοηθώντας το συκώτι να παράγει περισσότερο χολή. Μειώνει το ποσό του φλέγματος που παράγεται από το σώμα. Θεωρείται επίσης ότι βοηθά στη διάλυση των χολόλιθων.

Τα οφέλη του στο δέρμα και τα ούλα

Το λεμόνι είναι ένα φυσικό αντισηπτικό και  μπορεί να θεραπεύσει προβλήματα που σχετίζονται με το δέρμα. Επειδή είναι πλούσιο σε βιταμίνη C όπως όλα τα  εσπεριδοειδή, δρα σαν  αναζωογονητικό του δέρματος ανανεώνοντας εσωτερικά τα κύτταρα και συνεπώς, φέρνει λάμψη στο πρόσωπο. Η καθημερινή κατανάλωση μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά στην εμφάνιση του δέρματος. Δρα ως μια  αντιγηραντική θεραπεία και μπορεί  να απαλύνει τις ρυτίδες και να αφαιρέσει τα σπυράκια. Το  λεμονόνερο εάν εφαρμοστεί στα  εγκαύματα μπορεί να μειώσει  τα σημάδια. Λειτουργεί επίσης    σαν  ψυκτικό μέσο, μειώνοντας το αίσθημα καψίματος στο δέρμα. Είναι ακόμη πολύ αποτελεσματικό στον καθαρισμό της επιδερμίδας στους πάσχοντες από σμηγματορροϊκή δερματίτιδα.

Το λεμονόνερο χρησιμοποιείται επίσης στην οδοντιατρική περίθαλψη. Η εφαρμογή  φρέσκου ​​χυμού λεμονιού στις περιοχές με  πονόδοντο, μειώνει δραστικά τον πόνο. Το μασάζ με  χυμό λεμονιού στα ούλα μπορεί να σταματήσει την αιμορραγία τους. Ανακουφίζει  ακόμη από δυσάρεστες οσμές και άλλα προβλήματα που σχετίζονται με τα ούλα.

Οι  λοιμώξεις του λαιμού και αναπνευστικά προβλήματα

Το λεμόνι είναι ένα εξαιρετικό φρούτο που οι ισχυρές  αντιβακτηριδιακές και αντιοξειδωτικές του ιδιότητες  βοηθούν στην καταπολέμηση των προβλημάτων που σχετίζονται με τις λοιμώξεις του λαιμού, τον  πονόλαιμο και την αμυγδαλίτιδα. Για τον πονόλαιμο, αραιώστε τον χυμό λεμονιού με άλλο τόσο νερό  και κάντε γαργάρες.  Το λεμονόνερο μπορεί να επιταχύνει τη θεραπεία  από το κρυολόγημα ή  τη γρίπη. Βοηθά να πέσει ο πυρετός αυξάνοντας την εφίδρωση.  Βοηθά τέλος στη θεραπεία των αναπνευστικών προβλημάτων όπως το  άσθμα.

Οφέλη στην απώλεια βάρους, στον έλεγχο της  υψηλής αρτηριακής πίεσης και στη αρθρίτιδα

Η  λήψη χλιαρού λεμονόνερου  με μέλι ανοίγει το δρόμο για την ταχύτερη απώλεια βάρους.  Το λεμονόνερο  κάνει επίσης θαύματα στους ανθρώπους που έχουν πρόβλημα καρδιάς, λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς του σε κάλιο. Ελέγχει έτσι την υψηλή αρτηριακή πίεση, τη  ζάλη και  τη ναυτία, επιφέροντας  χαλάρωση σε νου και σώμα. Μειώνει το ψυχολογικό στρες και την κατάθλιψη. Είναι επίσης καλό  διουρητικό και ως εκ τούτου, το λεμονόνερο  επιταχύνει τη θεραπεία των ρευματισμών και της αρθρίτιδας.

Σίγουρα η βιβλιογραφία αναφέρει μια μεγάλη σειρά από ευεργετικές επιπτώσεις της κατανάλωσης λεμονιού και στο μέλλον θα ασχοληθώ λίγο παραπάνω με κάποιες από αυτές. Παρόλα αυτά, η καθημερινή χρήση φέρνει εντυπωσιακά αποτελέσματα στην ανανέωση του οργανισμού. Δεν έχετε παρά να το δοκιμάσετε!

Κλειστόν λόγω Πάσχα

Μια και μέχρι τώρα το πήρα λίγο επί πόνου, λέω να κάνω διακοπές και από το μπλογκ. Υλικό για διάβασμα σας αφήνω αρκετό. Άλλωστε, όπως το φαγητό έτσι και η γνώση θέλει χρόνο για πέψη και αφομοίωση.

Η μέχρι τώρα εμπειρία μου με την καταγραφή των απόψεών μου για τη διατροφή και τη θεραπευτική της λειτουργία είναι εξαιρετική. Με βόηθησε να οργανώσω τις σκέψεις μου και τις πληροφορίες, να ξεσκαρτάρω τα μη σοβαρά και να τεκμηριώσω και να διασταυρώσω τα δεδομένα μου. Σίγουρα αυτή η διαδικασία ενίσχυσε την εμπιστοσύνη μου στις αλλαγές του τρόπου ζωής που απαιτεί η προσαρμογή σε μια τέτοια διατροφή.

Καθώς τελειώνει λοιπόν η Σαρακοστή αυτή, σκέφτομαι πως παρόλο το ότι ήταν η πιο αυστηρή νηστεία που έχω κάνει ποτέ, ήταν και η πιο ξεκούραστη. Με βοήθησε να αποτοξινωθώ ακόμη πιο πολύ, να φτάσω στα κιλά που ήθελα από καιρό, να γίνω πιο χαρούμενος και πιο αισιόδοξος. Με βόηθησε να αποφασίσω να εξαλείψω οριστικά τη γλουτένη από τη διατροφή μου, όπως πιστεύω ότι με βόηθησε στο παρελθόν να κόψω το τσιγάρο. Συστήνω ανεπιφύλακτα τις νηστείες όπως τις υπαγορεύει η παράδοσή μας, γιατί παρέχουν το γενικό «θεσμικό» και χρονικό πλαίσιο που διευκολύνει τρομερά την τήρησή τους. Άλλωστε προέκυψαν από την εμπειρία χιλιάδων χρόνων, κι αυτό πρέπει να το εκτιμήσουμε. Πέρα από την αποτοξινωτική τους δράση – ειδικά της Σαρακοστής που έχει πολύ μεγάλη διάρκεια -  μας εκπαιδεύουν στο να κόβουμε κακές συνήθειες εύκολα.

Τώρα λοιπόν καιρός για οβελία και κοκορέτσι, κρασί αλλά και τσιπουράκι. Αν βρεθείτε στην εξοχή ρωτήστε και καμιά γιαγιά για γιατροσόφια ή βότανα, πάντα κάτι καλό θα βγει.

Θα χαρώ πολύ να μου στείλετε και δικά σας σχόλια για τα γραφόμενά μου, το ύφος τους και τη χρησιμότητα των πληροφοριών, δικές σας γνώσεις ή παρατηρήσεις και βέβαια συνταγές στα πλαίσια αυτής της διατροφής.  Κι αν πιστεύετε πως όσα διαβάζετε εδώ μπορεί να είναι χρήσιμα και σε άλλους, διαδώστε το μπλογκ. Είδα πόσο αποτελεσματική ήταν  η αναφορά που έκανε ένας καλός μου φίλος στο FB, που πράγματι είναι πολύ δυνατό μέσο διάδοσης. Μην ξεχνάτε πως ό,τι  βοηθά εμάς μπορεί να βοηθήσει και τους άλλους, κι αυτό το μοίρασμα της γνώσης είναι μέρος της χαράς  του δρόμου για την Καλή Ζωή.

Καλό Πάσχα!

Η θαυμαστή ανακάλυψη του Δρ Kouchakoff

Το 1930, στο Ινστιτούτο Κλινικής Χημείας στη Λωζάννη της Ελβετίας o Δρ Paul Kouchakoff  διεξήγαγε έρευνα για να διαπιστώσει την επίδραση της τροφής  στο ανοσοποιητικό σύστημα. Παρατήρησε πως αμέσως μετά την κατανάλωση μαγειρεμένων  φαγητών,   αυξάνονται πολύ και απότομα τα λευκά αιμοσφαίρια στο αίμα του ατόμου  που τα κατανάλωσε. Αυτή η αύξηση  ξέρουμε ότι συμβαίνει όταν ο οργανισμός δεχθεί «εισβολή» από μικρόβια ή χημικές τοξίνες, μια και τα λευκά αιμοσφαίρια είναι το πρώτο όπλο που ρίχνεται στη μάχη για την αντιμετώπιση των εισβολέων αυτών. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα  του Δρ Kouchakoff, τα συστατικά των μαγειρεμένων φαγητών αντιμετωπίζονται σαν τέτοιοι εισβολείς. Η έρευνα μάλιστα έδειξε ότι καμιά αύξηση των λευκοκυττάρων δεν συμβαίνει όταν κάποιος καταναλώσει ωμά φαγητά ή μαγειρεμένα σε θερμοκρασία μικρότερη από μια συγκεκριμένη «κρίσιμη» τιμή για κάθε τροφή.

Το φαινόμενο ονομάστηκε «πεπτική λευκοκυττάρωση» (digestive leucocytosis), και τις επόμενες δεκαετίες έγινε ο ακρογωνιαίος λίθος των θεωρητικών της ωμοφαγίας. Ο Δρ Kouchakoff συνέχισε τις έρευνές του χωρίς όμως να προσθέσει πολλά στην ερμηνεία και τις συνέπειες του φαινομένου. Για άγνωστους λόγους, το αντικείμενο χωρίς να αμφισβητηθεί, δεν ερευνήθηκε και εγκαταλείφθηκε, ενδεχομένως γιατί δεν οδηγούσε σε κάποια εφαρμογή θεραπευτική ή φαρμακευτική. Φαίνεται πως παρόλο το συναγερμό, λίγο μετά από την κατανάλωση των μαγειρεμένων τροφών τα λευκά αιμοσφαίρια επανέρχονται στα φυσιολογικά επίπεδα.

Άσχετα από την πρακτική εφαρμογή των αποτελεσμάτων του Δρ Kouchakoff, αυτό που μένει να κρατήσουμε απ’ αυτή την έρευνα είναι το βασικό της συμπέρασμα : οι μαγειρεμένες τροφές περιέχουν ουσίες που ο οργανισμός δεν αναγνωρίζει άμεσα σαν φιλικές  ή αφομοιώσιμες. Η μετουσίωση των πρωτεϊνών, ο  πολυμερισμός και η οξείδωση των λιπών, η έντονη μηχανική και χημική προεπεξεργασία και η χρήση μη φυσικών προσθέτων και συντηρητικών υποβαθμίζουν δραματικά την ποιότητα των τροφών που καταναλώνει ο σύγχρονος άνθρωπος. Πρώτοι στη λίστα των τροφών που δημιουργούν πεπτική λευκοκυττάρωση οι συνήθεις ύποπτοι: ραφιναρισμένοι υδατάνθρακες, επεξεργασμένα γαλακτοκομικά, τηγανιτά και υδρογονωμένα λίπη.  Δυστυχώς, ο τεχνικός πολιτισμός μας γλύτωσε από την πείνα για να μας οδηγήσει σε μια γενικευμένη επιδημία διατροφικών ασθενειών.